dan pas is er vuurwerk
als alle kleuren zijn uitgelopen
oude mascara
uit haar ogen druipt
haar silhouet verdwijnt
in waterlijnen
onder regenwolken
kolkt, bruist het leven
als bomen aanmonsteren
in het beeld van onweer
en deze lentedag
alles doorspoelt
blijft het winters
in een aquarel van
moddertooien
en de grond verzuipt
maar zij spit om
met blaren aan de handen
ze tintelen warm
wanneer droge aarde boven komt
