vreemdachtig wandelend
op adem van gisteren
toen het water nog leefde
de warmte nog vloeide
over mijn huid

de dag nog geverfd was
in roekeloos rood
verdronken in heilige kou
en doodstille nevel
september

gloeiende handen
nog zochten naar
dorstige tongen
verstrengeld met
vleugels van zweet

verbonden de wonden
in schaduw van wimpers
slechts schijn
als het vuur van
een bloem van de zon

zo kijk ik naar morgen
in 't wit van jouw ogen

op adem van toen